۱۴ امرداد ۱۳۸۶ جنبش آزادی خواه و عدالت خواه مشروطه در ایران ۱۰۱ ساله می شود

اما

هنوز دانشجوی ایرانی را به بند می کشند.

۱۴ امرداد سال ۸۶ و ۱۰۱ سالگی مشروطه در حالی می رسد که محمد هاشمی، علی نیکونسبتی، علی وفقی، بهاره هدایت، مهدی عربشاهی، حنیف یزدانی، عبدالله مؤمنی، بهرام فیاضی، حبیب حاجی‌حیدری، مرتضی اصلاحچی، مجتبی بیات، مسعود حبیبی، سعید حسین نیا، آرش خاندل،اشکان غیاسوند، احمد قصابان، مجید توکلی، احسان منصوری و امیر یعقوبعلی در بند هستند.

به احترام این فرزندان آزادی خواه و عدالت طلب ایران که تعدادی از آن ها وبلاگ نویس نیز هستند، ما جمعی از وبلاگ نویس ها تصمیم گرفته ایم که نام وبلاگهای خود را در این روز به "۱۴ مرداد، روز همبستگی وبلاگ نویس هاي ايراني با دانشجویان دربند" تغییر دهیم.

به اميد آزادي تمامي دوستان دربندمان.

برای ثبت وبلاگ خود و حمایت از این طرح به این "وبلاگ" سر بزنید.

دیروز جهان کوچک بود و تو کودک و هدف سیبی بود اویخته بر شاخه ای دور از دست. تمنایی داشتی و تقلا کردی و بر سر انگشت ها ایستادی و پاره سنگی زیر پا گذاشتی و از درخت بالارفتی.                                                                        و ان زمان که قلعه درخت را محاصره کردی و ان هنگام که مقاومت سرشاخه ها را در هم شکستی و ان لحظه که نیزه سر پنجه ات قلب سیب را نشانه رفت دیگر نه کودک بودی و نه کوچک که پادشاهی بودی مقتدر فاتح سیبی سرخ بر بالای قلعه ای سبز.                                                                                                        و ان چه ان روز چشیدی طعم شیرین نخستین پیروزی بود در کام تلاش.

                                    -------------------------------------------------  

اما جهان بزرگ شد و تو نیز. و ان سیب هر روز بر شاخه ای دورتر رفت.......                                                                                                  تو بزرگ شدی و شاید نام تو اسکندر; و دیگر اگر تمام سیب های جهان را به تو ببخشند خشنود نخواهی شد... اکنون تو سیبی به بزرگه جهان می خواهی و برای این چنین هدف باید بجنگی و خون بریزی ، اسیر کنی و اتش بزنی و در هم بکوبی ، تا پیش بروی و تسخیر کنی و کام آز از طعم فتح شیرین شود.

                                  -------------------------------------------------

تو بزرگ شدی و شاید نام تو فرهاد و هدف تصاحب قلبی که در سینه دیگری می تپد. و ناگریز باید از بیستون بالا بروی و کوه را بکنی ، ناگریز باید دلت شرحه شرحه باشد و جانت شعله ای در باد و ازمونت را باید به شکیبایی و امید و درد پاسخ گویی.                                                                                                                تو بزرگ شدی و شاید نام تو......شاید قلندری بی نام و نشان. و هدف ان که سرزمین پهناور دل را فتح کنی.  و پله پله تا ملاقات خدا بروی و بر بام های اسمان پا بگذاری و ملکوت را درنوردی. پس نا گزیر باید تازیانه های سلوک را تاب بیاوری و درد های استخوان سوز را ، و بیاموزی نبرد در مصاف عشق و اوردگاه دل را.              

                                -------------------------------------------------

ان که هدف نزدیک را می خواهد رنج کمتری می برد و شادمانی اش نیز کوچک است و ان که افقی دور را می جوید باید که تاوان گران تری بدهد و رنج هایی عظیم تر را بر دوش کشد.                                                                                             ادم ها همه در راهند ، بسیاری اما راهیان راه های نزدیکند ، راه های ساده و پا خورده و جاده های امن.اندکی اما رهروان راه های دورند ، مسیر های صعب و جاده های پر خطر.                                                                                            ان که گام های بلند بر می دارد و محکم ،دور دست ها را می بیند ،و انکه در مداری مایوس دور می زند جز پیش پا را نمی بیند. کاش از خود بپرسیم که کیستیم و در پی چه ،کاش بپرسیم که در کدام راهیم.زیرا که هر راه شیوه ای دارد و رهسپارانی. زیرا که هر راه نشانی دارد و هر راه راهبری. زیرا که هر راه توشه ای می خواهد.               اگر اسکندری ،آز و ایینه می خواهی ، اگر رستمی گرز و غرور ، اگر فرهادی تیشه و عشق و اگر قلندری چارق اهنی و ایمان.........

                                --------------------------------------------------

گاهی هدف مقصدی است رسیدنی. گاهی هدف غایتی است به دست اوردنی. گاهی اما نه رسیدنی در کار است  و نه به دست اوردنی. گاهی...........                                                                                             پیمودن است که زیباست  چگونه پیمودن و رفتن است که نیکوست ،چگونه رفتن.

                                         چکاوک 

                                                             نوشته ای از عرفان نظر اهاری

من اعتراف دارم ربی!

با مردم از مردم پشت سر هم حرف نزنی نامردی

توبه! روبروی آیینه انکارت میکنم

با او رو در رو با خودت حرف نزنی کافری

توبه!پشت سر خودم دلقک میشوم

 من اعتراف دارم ربی!

به نام دیگری صدایت میزنم به کفر نسبتم میدهند!

من کافر کفری تازه ام

ایمان به تو جرمم شده حالا من کافرم یا مجرم؟

رگم را اما با نام تو میزنم از دور با فاصله آن هاله مقدس

  حالا نزدیکتراین اضطراب

پس من در رکعت چندم خوابم میبرد تا تو قنوتم کنی؟هو!!!!!

              بتسا خانم

عشق کی گفته آش کشک و دوغه

 این گفته از هر کی باشه دروغه

بهش بگین دروغ نگه بعد از این

یعنی دروغ نگه برین بش بگین

عشق نداره قیمتی پیش آش

خصوصا اون که کشک و دوغ باشه باش

ستی

هو! اول تو بودی اخر یار که تویی

هو!اخر تو بودی اول یار که تویی

هو!اول تو اخر تو تو تو تو ....

پس من کجای این سلسله ام که اوت اخر همه تویی

از تو ام که به تو رانده میشوم

از توام که بی توکفر میشوم

از تو ام که از تو ام که از تو

      بتسا خانم

اولش همه شکل هم هستیم
کوچولو و کچل
حتی صداهامون هم شبیه به همدیگه است
با اولین گریه بازی شروع میشه
هی بزرگ می شیم ........  بزرگ و بزرگتر
اونقدر بزرگ که یادمون میره
یه روز کوچولو بودیم
دیگه هیچ چیزیمون شبیه به هم نیست
حتی صداهامون
گاهی با هم می خندیم ........ گاهی به هم !
اینجا دیگه بازی به نیمه رسیده
واسه بردن بازی
روی نیمه ی دوم نمی شه خیلی حساب کرد
گاهی باید برای بردن بازی
بین دو نیمه
دوباره متولد شد !

                                              *L.B.L*

 آرزو دارم شمعي بودم كه به پاي تو مي گريستم ، با غمي بالاتر

از غم عشق ،

اگر مي گريم گريه ام به واسطه غم هاي توست...

آرزو دارم شاعري بودم كه براي تو مي سرودم

از تو، وسعت تو، هر چند كه سروده هايم از تو وزن مي گيرند

از تو و وجود تو ، ولي وسعت تو در سروده هاي من نمي گنجد

وسعتي ژرف كه براي من و سروده هايم

قابل سرودن نيست...

التماس دعا

*L.B.L*

شگفتا! وقتی که بود نمی دیدم‌‌،وقتی می خواند نمی شنیدم

وقتی دیدم که نبود،وقتی شنیدم که نخواند

چه غم انگیز است،که وقتی چشمه ای سرد وزلال 

در برابرت می جوشد و می خواند و می نالد

تشنه آتش باشی و نه آب

و چشمه که خشکید

چشمه که از آن اتش که تو تشنه آن بودی

بخار شد و به هوا رفت 

و آتش کویر را تافت و در خود گداخت

و از زمین آتش رویید و از آسمان بارید

تو تشنه آب گردی و نه تشنه آتش

و بعد عمری گداختن از غم نبودن کسی که تا بود از غم نبودن تو می گداخت

                                              "دکتر علی شریعتی"

                                                       چکاوک

    جمشيد كه اول " جم"  نام داشت ، سير عالم مي كرد. چون به آذربايجان رسيد ،

    فرمود تخت مرصّعي را بر جاي بلندي رو به جانب مشرق گذاردند و خود تاج

    مرصعي بر سر نهاده ، بر آن تخت نشست. همين كه آفتاب طلوع كرد و پرتوش

    بر آن تاج افتاد ، شعاعي در نهايت روشني پديد آمد ، مردمان از آن شادمان

    شدند و گفتند : اين روز ، نو است و چون به زبان پهلوي شعاع را « شيد »

    مي گويند اين لفظ را برجم افزودند و او را « جمشيد » خواندند و جشن عظيم

    كردند و آن روز اين رسم « نوروز» پيدا شد .

                                                            محمد حسين خلف تبريزي

                                                             (به نقل از برهان قاطع)

می خوام از دنیا بپرسم چی می شد که اگه پا نمی ذاشتم رو تنش

می خوام از خدا بپرسم چی می شد که اگه خاری نبود تو چمنش

وقتی پایان خوشی ها مردند عاقبت شربت پیری خوردند

پس چرا ای خدا من رو اوردی به دنیای گناه

پس چرا ای خدا پاشیدی رو بخت من رنگ سیاه

اگه من تو نطفه مدفون می شدم چی می شد

گردش چرخ خدا کمتر می شد نه نمی شد

پشت پرده نیست و نابود می شدم

چی می شد دنیا بی من طفل بی مادر می شد نه نمی شد

پس خوشا آنان که تو گهواره رفتن!             (ستی)

ظهری بود...ظهری آفتابی

گفتی قرارمان به فردا...

گفتی معنی عشق به فردا...

گفتی...گفتی....

حرف های گفتنی زیاد بود...

اما وقت برای گفتن نه!...

تو می گفتی ومن بی تفاوت از کنارت رد می شدم...

تو صدایم می کردی ومن در دنیایی دیگربه دنبال عشق...هوس......

تو صدایم کردی

من نشنیدم...اما نه!شنیدم!

شنیدم وبی اهمیت رد شدم.

ته قلبم چیزی سنگینی کرد

گفتم برو!

ایســـــــتاد...

تمنا کردم برو!

گفت من به اراده تو نیامدم!

گفتم نمی خواهم!

گفت من عشقم!

خنده ای کردم

گفتم باش!باش که عمریست به دنبالت می گردم...

ظهری بود....ظهری ابری

به تو گفتم دیدارمان به فردا

آمدی اما چه از آمدنت...

وقت برای آمدن وگریستن زیاد بود

اما اشکی نبود...پایی نبود

حال تو می رفتی ومن تنها نگاهت می کردم!

من فریاد زدم وتونشنیدی

ته قلبت چیزی نبود!

هیچ چیز که سنگینی کند...

چکاوک                                  

آثار هنري به دو دليل ارزشمندند . 

اول اينكه : توسط استادان بوجود آمده اند 

و  

دوم اينكه: تعدادشان كم است 

شما گنج بزرگي هستيد زيرا توسط بزرگترين 

استادان خلق شده ايد 

وفقط يكي هستيد. 

                     " آگ ماندينو "

منو ببخش که ندیده میگرفتم التماس اون نگاه نگرونو

منو ببخش که گرفتم جای دست عاشق تو

دست عشق دیگرونو

منو ببخش که درخشیدیو من چشمامو بستم

منو بخشیدیو من چشمامو بستم    منو ببخش